__DURDURDUM DÜNYAMI__ - Tuğba Aydoğan Baysal

DURDURDUM DÜNYAMI

Bütün renklere,
Asaletimle kafa tutan
Bir siyahım ben
Ömrümü matem havasına
Teslim etsemde gözlerimde
Baş döndüren maviye,
Kapıldığım oldu bazı zamanlar

Hiç tanımadım beyazı
Hiç sevmedim şeffaflığını
Ne zaman düşse içime bir aydınlık
Kaybettim sokaklarında kendimi
Kapadım perdelerimi gün ışığına
İzin verdim karanlığa

Bilinçliydi hüzünlere sürüklenişim,
Gün ortalarında
Susturdum içimin seslerini,
Ve hiç acımadım hayallerime
Bana ait zamanlarımın,
Çalınışına şahit oldum
Bıyık altı gülüşüne yaşamın

Barış imzaladım ardından yalnızlığımla
Dost koydum adını
Gençliğin verdiği gözü karalığın dışında
Hiç bırakmadım kontrolü elimden
Soğuk sular çarptım yüreğime ayazlarda
İliklerine kadar üşümeyi öğrettim

Unutmak istemesine rağmen acıları beynim
Hergün tekrarladım, alıştırdım
Hangi duygumla yenildiysem insanlara
Kalın duvarlar ördüm önüne, ulaşılması güç
Hiç belli etmedim içimin renkli dünyasını
Adres yazmadım, tek bir kâğıda bile

Yüzüme tebessüm oldu bulunamayışlarım
Zafer belledim kimi zaman bilinmeyişleri
Bir parça toprak bırakmadım, çiçek açacak
Tüm sularını kuruttum içimin, batmamak için
Ve durdurdum dünyamı,
İnsanlara nefretimin, en azgın olduğu zamanda

Tuğba Aydoğan Baysal